Η Γερμανική όψη της κρίσης

Χρήστος Α. Ιωάννου

Οι σύγχρονες εκδοχές του ελληνογερμανικού «πολέμου», που αναπαράγονται μέσω στερεοτύπων και απλοποιητικών σχημάτων με πρωτοσέλιδα ευρείας κυκλοφορίας και με «καραμπόλες» δηλώσεων ένθεν – κακείθεν, συγκαλύπτουν κρίσιμες παραμέτρους του ελληνικού και του ευρωπαϊκού ζητήματος. Οταν οι Έλληνες και άλλοι Ευρωπαίοι μέλη της Ευρωζώνης μιλούν για την κρίση, για την κρίση του ευρώ, της Ευρώπης κ.λπ. αυτό δεν είναι κάτι απτό για τον Γερμανό πολίτη.

Δεν είναι κρίση με το κόστος του χρήματος μηδενικό, με ιστορικά χαμηλό κόστος του πετρελαίου, με τις γερμανικές εξαγωγές στα ύψη και βελτιούμενες, και με την IGMetal να δίνει την κατεύθυνση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις για αυξήσεις μισθών περί το 3,5% με πληθωρισμό κάτω του 0,5%, με την ανεργία να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά περί το 5%, με την ανεργία των πτυχιούχων πανεπιστημίου στο 2,5% -σε μία τέτοια «σφικτή» αγορά εργασίας ακόμη και ένας πιθανόν ψυχικά ασθενής πιλότος, δύναται να απασχοληθεί, όντας σε αναρρωτική άδεια, ως πιλότος Airbus.

Οι Γερμανοί πέρασαν την κρίση σχεδόν ανώδυνα, μεταξύ 2008 και 2013 η ιδιωτική κατανάλωση αυξήθηκε 15%, η ανεργία συγκρατήθηκε με την υιοθέτηση στις επιχειρήσεις, όπου χρειάσθηκε, της προσωρινά συντομότερης εβδομάδας εργασίας ώστε να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας, και αυτά σε συνθήκες ευρώ και Νομισματικής Ενωσης, που επιτρέπει το κόστος του χρήματος (επιτόκιο) να βρίσκεται στο 0,25%, αντί του 3%-4% αν υπήρχε ακόμη το μάρκο, όπου το συγκριτικά ασθενέστερο ευρώ (έναντι ενός σκληρού και υπερτιμούμενου μάρκου) να βοηθά τις γερμανικές εξαγωγές.   …………..

πηγή :  Ημερησία  (άρθρο)

This entry was posted in ΟΙΚΟΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply