Η καραμέλα αποφυγής «υφεσιακών μέτρων»

Χρήστος Α. Ιωάννου

Σχεδόν κάθε κυβερνητική δήλωση περί «διαπραγμάτευσης» με τους Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ και περί οικονομικής πολιτικής αρχίζει, συνοδεύεται ή καταλήγει με την επισήμανση, κοινό τόπο ή κοινό παρονομαστή, περί άρνησης και αποφυγής λήψης «υφεσιακών μέτρων». Ουδέποτε όμως μπαίνει κανείς στον κόπο να αναλύσει ποια είναι (και γιατί) «υφεσιακά» και ποια δεν είναι. Είναι αξιωματικός χαρακτηρισμός, εφάμιλλος ή ισοδύναμος του «μνημονιακού» μέτρου.

Αυτός ο αξιωματικός χαρακτηρισμός στηρίζεται σε μία ορισμένη «ερμηνεία» για τη βασική αιτία της δυσπραγίας της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά το πρώτο Μνημόνιο. Αν και νεφελώδης ως προς τις τεχνικές λεπτομέρειες, είναι διάχυτη και στην κυβερνητική ηγεσία, όπως και στην κοινή γνώμη, η πεποίθηση πως το πρόβλημα ξεκίνησε από τους σκληρούς περιορισμούς που επέβαλε τόσο στις δημόσιες δαπάνες όσο και στις αμοιβές, με την εδώ έλευσή της, η τότε τρόικα, και οι νυν θεσμοί.

Αυτή η «ερμηνεία» της κοινωνικής και οικονομικής δυσπραγίας και κατάρρευσης δεν ακούγεται για πρώτη φορά. Αυτή ήταν η ανάλυση των οικονομικών «εγκεφάλων» της κυβερνήσεως του 2009-2011 στα πρώτα βήματά της, αυτή η ίδια ήταν στην περίοδο μέχρι τις εκλογές του 2012 της τότε αντιπολιτεύσεως -και μετέπειτα κυβερνήσεως- αυτή είναι και σήμερα η ανάλυση των ομολόγων τους της τρέχουσας κυβερνήσεως που είχαν αναλάβει τον ρόλο της αντιπολιτεύσεως μετά τις εκλογές του 2012.    …………..

πηγή : Ημερησία  (άρθρο)

This entry was posted in ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ-ΕΡΕΥΝΑ, ΟΙΚΟΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply