Ο Covid-19 και το τέλος του ατομικισμού

REUTERS/Lucas Jackson  – Ακριβώς όπως ο ιστός της αράχνης ζαρώνει όταν σπάσει σε κάποια σημεία, έτσι η πανδημία έχει υπογραμμίσει τους κινδύνους που προκύπτουν από την οικονομική μας αλληλεξάρτηση. Και τώρα η Καλιφόρνια και η Γεωργία, η Γερμανία και η Ιταλία, η Κίνα και οι ΗΠΑ χρειάζονται η μία την άλλη για να ανακάμψουν. Κανείς δεν πρέπει να χάνει χρόνο επιδιώκοντας μία μη βιώσιμη φαντασίωση.

ης Νταϊάν Κόιλ, καθηγήτριας Δημόσιας Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, είναι η συγγραφέας του πρόσφατου βιβλίου, «Αγορές, Κράτος και Άνθρωποι: Οικονομικά για τη Δημόσια Πολιτική»

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Οι άνθρωποι ποτέ δεν λειτούργησαν ως μονάδες, αλλά μάλλον ως κοινωνικά όντα, των οποίων η κάθε απόφαση επηρεάζει τους άλλους ανθρώπους. Και τώρα η πανδημία Covid-19 οδηγεί σε αυτό το θεμελιώδες σημείο: ο καθένας μας έχει την ηθική ευθύνη για τον κίνδυνο μέσω της δικής του συμπεριφοράς να μολύνει άλλους. Στην πραγματικότητα, αυτή η πανδημία είναι μόνο ένα από τα πολλά προβλήματα συλλογικής δράσης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, συμπεριλαμβανομένων της κλιματικής αλλαγής, της καταστροφικής απώλειας της βιοποικιλότητας, της αντιμικροβιακής αντίστασης, των πυρηνικών εντάσεων που τροφοδοτούνται από την κλιμακούμενη γεωπολιτική αβεβαιότητα και ακόμη και πιθανών απειλών όπως η σύγκρουση με έναν αστεροειδή. Όπως έχει αποδείξει η πανδημία, ωστόσο, δεν είναι αυτοί οι υπαρξιακοί κίνδυνοι, αλλά οι καθημερινές οικονομικές δραστηριότητες που αποκαλύπτουν τον συλλογικό, διασυνδεδεμένο χαρακτήρα της σύγχρονης ζωής κάτω από το ατομικιστικό προσωπείο των δικαιωμάτων και των συμβάσεων.

Εξάρτηση από «αόρατους» ζωτικούς εργαζόμενους  ………

πηγή :  Ναυτεμπορική  (άρθρο)

This entry was posted in ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ-ΕΡΕΥΝΑ, ΟΙΚΟΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ. Bookmark the permalink.