Στο παρά πέντε

Εμπειροι αναλυτές αντικρούουν τις δογματικές εμμονές της τρόικας

Της Ελίζας Παπαδάκη

……………..

Αν όμως τα διαπραγματευτικά περιθώρια με την τρόικα ήταν σήμερα πράγματι μηδαμινά, στο χέρι μας ήταν να διαπραγματευτούμε εντός της χώρας την κατανομή των βαρών για την προσαρμογή της οικονομίας σε βιώσιμη τροχιά. Επιβάλλεται τρία χρόνια τώρα, ενόσω διαδοχικές κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα, οργανώσεις διαφορετικών και αντιτιθέμενων κοινωνικών συμφερόντων αδυνατούν, ή και αρνούνται πεισματικά, να διεξαγάγουν μια τέτοια συνολική διαπραγμάτευση: θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια γενικότερη αίσθηση δικαιοσύνης ως προς τις απαιτούμενες θυσίες, στην προστασία των πιο αδύναμων και, συνάμα, σε καλύτερες επιδόσεις στην παραγωγή, την απασχόληση, τα εισοδήματα. Εκεί όπου είχε φτάσει η οικονομία το 2009 η ύφεση, μια πτώση του ΑΕΠ, ήταν αναπότρεπτη, ίσως όμως να είχε μικρότερο βάθος και διάρκεια. Αλλά σαν αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας δεν αυξήθηκε μόνο το κόστος της προσαρμογής, με εξαιρετικά οδυνηρές συνέπειες. Κινδυνεύει το όλο εγχείρημα της παραμονής της χώρας στο ευρώ, η διαφύλαξη ακόμα και του υποβαθμισμένου σημερινού βιοτικού επιπέδου, των έστω δραστικά περικομμένων παροχών του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας. Τον κίνδυνο θέλουν να αγνοούν μαχητικοί διοργανωτές εκδηλώσεων που βλέπουμε στους δρόμους, εκπροσωπώντας θιγόμενες επαγγελματικές κατηγορίες (των ειδικών μισθολογίων π.χ.), όχι όμως όσους έχουν πληγεί βαρύτερα από την κρίση, πάντοτε αμετανόητοι φοροφυγάδες, μεγάλοι και πάμπολλοι μικρότεροι, βουλευτές που ετοιμάζονται να καταψηφίσουν τα μέτρα.

Από την άλλη πλευρά, ολοένα περισσότεροι πολίτες γύρω μας προσπαθούν να βοηθήσουν: επαγγελματίες κόβουν αποδείξεις για σωστές υπηρεσίες, εργαζόμενοι κάνουν καλά τη δουλειά τους όχι για παραπάνω αμοιβή αλλά για την ίδια τη δουλειά, άλλοι, νέοι και γυναίκες ιδίως, μετέχουν σε αλληλέγγυες δράσεις – χωρίς, είναι αλήθεια, εκπροσώπηση που να τους έδινε βάρος στο πολιτικό παιχνίδι. Κοινωνιολόγοι ίσως να εξηγούσαν ότι η αλλαγή ριζωμένων νοοτροπιών και πρακτικών είναι διαδικασία που παίρνει μάκρος. Χρόνος όμως δεν προσφέρεται. Για να επιταχυνθεί, η ρήτρα ισοδύναμων μέτρων, ώστε με καλύτερες επιδόσεις σε εξοικονομήσεις και έσοδα να αμβλύνονται οι κοινωνικά επαχθέστερες περικοπές, που εισηγείται η ΔΗΜΑΡ, είναι η καλύτερη πολιτική πρακτική πρόταση τούτη τη στιγμή. Διότι θα κινητοποιούσε «οριζόντια». Μακάρι να ψηφιστεί.

ΠΗΓΗ : ΤΑ ΝΕΑ   κλικ εδώ για το άρθρο

This entry was posted in ΟΙΚΟΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply